mijn naam is haas

In de dagen dat de wereld op slot ging ontvouwden zich onder mijn ogen tekeningen van dieren. Ik had mijzelf de opdracht gegeven om naast de audiovoorstelling ‘ik zoek een manier om te wachten’, een boekje rondom het thema dissociatie te maken . Er ontstonden karakters. Het is een zoeken op de tast, uit te vinden wat de beste weg is om deze nieuwe manier van maken een plek te bieden.

Het is een wereld waar dieren spreken. Waar in je je gezien en gehoord kunt voelen. Op lichte wijze, met humor en ontroering. De dieren zijn karakters, veelal verkreukeld in het gezicht en lijf. Wat je ziet is de zoektocht naar een verloren kindertaal die via het beeld weer spreekt.
Als gebeurtenissen in je jeugd te groot zijn om te kunnen bevatten kan het zijn dat je gaat dissociƫren. Dat is een soort uiteenvallen. Tijdens de gebeurtenis plaats je je waarneming buiten je bewustzijn.
In de rust die de lockdown bood vond ik via het tekenen een manier om de verloren herinneringen aan de gebeurtenissen terug te vinden. Ik heb een vorm gevonden om te kunnen luisteren.

Was zo graag samen gevallen, maar iedereen viel apart. Was zo graag samengevallen, maar iedereen viel apart, alleen
  • all rights to JUDKA